MAAK JE KLAAR VOOR DE TOEKOMST: KRACHTIG - GEZOND - GERUST

zondag 6 december 2015

MoM(17) - Tip 9: Neem jezelf eens bij de hand

Tip 9: Neem jezelf eens bij de hand alsof je je eigen kind bent.

De vorige keer ging het over onze angst om meer ruimte in te nemen, ook al weten we dat dat noodzakelijk is voor onze gezondheid. Daarentegen gunnen we onze kinderen alle ruimte en vrijheid van de wereld. Als ze maar gelukkig worden...

Ik heb nooit kunnen ontdekken waarom ik eigenlijk plotseling kinderen wilde. 20 jaar lang heb ik hardop beweerd dat ik ze niet wilde. Mijn moeder vroeg me dan ook voorzichtig of ze me wel mocht feliciteren toen ik na een buitenlandse reis aankondigde dat ik zwanger was.
Ik had geen duidelijke redenen waarom ik ze niet wilde hebben (overbevolking is toch een reden die niet uit jezelf komt). Het hielp misschien dat ik opgroeide met de gedachte dat ik ze niet eens zou kúnnen krijgen. Ik zag bovendien té veel mensen om me heen waarvan ik vond dat ze beter geen kinderen hadden gekregen. Of kinderen die beter andere ouders hadden gekozen. Er wordt wat af gemopperd als het over de zorg voor kinderen gaat. Stilletjes dan hè, en alleen als de kans groot is dat je gehoor vindt.
Kinderen krijgen leek me eigenlijk gewoon een daad van egoïsme. 
"Kinderen krijgen is niet iets dat je besluit met je verstand. Het is een natuurlijk gegeven dat de ratio te boven gaat", zei een goede vriend van me ooit tegen me.
Hij heeft ze zelf nu ook, maar gaat daar heel anders mee om dan de meeste ouders. 
"Als je ze op de wereld hebt gezet, moet je er alleen nog voor zorgen dat ze te eten krijgen, kleren aan hun lijf hebben en een dak boven hun hoofd hebben. De liefde is er al, vanwege de natuurlijke band die er is. Het is een liefde die anders is als alle andere liefdes die je kent. Een die zich niet laat beschrijven in aantallen uren of de hoeveelheid kado's onder de boom." 

Kinderen kunnen soms vervelende momenten magisch maken. (En andersom, maar daar hebben we het misschien liever een andere keer over want anders raak ik niet uitgepraat). Zo zag ik ooit een man en een klein meisje bij een geel paaltje langs de snelweg staan. Hij had waarschijnlijk net gebeld naar de pechhulp. Het moesten wel vader en dochter zijn want ze gingen volledig op in een of ander spel én in elkaar. Ze schaterlachten en dansten in de verplichte wachttijd die, moest de man alleen zijn geweest, anders maar triestig zou zijn verlopen... 
Nadat ik ze gepasseerd was heb ik nog kilometers lang met een brede glimlach en een blij hart verder gereden. 

Gelukkige mensen zijn besmettelijk. 

Ik ontdekte nog meer aan het 'hebben' van kinderen: Je hébt ze namelijk helemaal niet. 
Ze zijn al. Van zichzelf. 
De taak van een ouder is om kinderen groot te brengen. Dat is een omvangrijk en rekbaar begrip en iedereen bepaalt voor zichzelf wat daarbij nodig is. Als je rijk bent geef je ze alles, als je arm bent ook. 
Steeds komen we in dit proces van opgroeien onze beperkingen als ouder tegen. Zoals wanneer de dochter die toch zo op jou lijkt, hele andere dromen blijkt te hebben dan jij voor haar gedacht had.
Ik oefen zelf ook dagelijks in het loslaten van wensen en verwachtingen die ik heb over 'mijn' kinderen. Als ouder zie je nu eenmaal graag dat ze gelukkig zijn en dat ze de juiste keuzes maken die voor dat geluk zullen zorgen. Je wil ze alle ruimte geven die daarvoor nodig is. Het midden vinden tussen 'loslaten' en 'er bovenop zitten' is een dagelijks terugkerend gegeven. Gaandeweg moeten we het kind steeds meer loslaten omdat het óns steeds minder nodig heeft. Uiteindelijk loopt je kind de weg die het wil en kan gaan. En komt het zijn eigen verantwoordelijkheid om iets van zijn of haar leven te maken zelf tegen. Loslaten is voor de meesten een pijnlijk proces maar het moet. Het is gezond, noodzakelijk zelfs, om jou en het kind volledig 'van zichzelf' te kunnen laten zijn. Doe je dat niet, dan zullen deze kinderen in hun latere leven alsnog zichzelf moeten gaan zoeken. Hoe ouder je daaraan begint, hoe pijnlijker. Jij hoort als ouder je kinderen vrij te maken zodat ook zij hun kinderen (die ze nu nog niet willen;) vrij kunnen laten zijn. 

Dat is wat ik voel bij het woord liefde. 
Vrij geven, vrij zijn.

Gingen we zo maar om met onze partners, of met onszelf.
Vanaf het moment dat we kinderen krijgen of een vaste relatie hebben zetten wij onszelf vaak vast in uiterlijke verschijningsvormen. Bang om te verliezen. We volgen de regels, zoals dat 'verwacht' wordt van ons. Of zoals we dat ook van anderen verwachten. Terwijl niemand ooit die regels met ons besproken heeft imiteren we onze ouders, vrienden, broers en zussen en we denken dat het zo hoort. Zelfs als we dat eigenlijk niet meer denken acteren we nog steeds volgens deze regels. Ze zijn in ons denken en doen gekropen en onzichtbaar voor ons geworden. 
Nooit worden die regels aangepast en niemand weet wie ze eigenlijk verzonnen heeft. Soms vinden ze hun oorsprong in een streng religieuze opvoeding maar vaak is het een veel algemener, diep gewortelde overtuiging van wat goed en fout is, en die als een blauwdruk over ons heen lijkt te liggen. Zó ben je een goede moeder, en zó niet. Zó doe je niet als je elkaar lief hebt, en zó doe je dat tóch, ook al is dat al lang niet meer het geval...

Je overtuigt jezelf dat het anders willen en voelen net zoiets is als een verleiding. Een die je van het rechte pad zal doen afdwalen. En als volwassene word je geacht om de verleidingen te weerstaan en terug het rechte pad te volgen. Dat levert het meeste winst op. (Wat is je winst?)

Maar wat als we onszelf en de ander nu eens bezagen als het kind dat we ooit waren? Wat als dat pad helemaal niet slecht is maar juist bijdraagt aan onze groei? Daar zijn beroemde sprookjes op gebaseerd en ze lopen vaak helemaal niet slecht af.
Het rechte pad is een kunstmatig pad en kent geen natuurlijke krommingen en onduidelijkheden. Het leven wel. Soms verdwijnt het pad, soms wordt ze bijna onbegaanbaar. Soms zie je het niet meer. Maar het is er wel.
Is alles naast het rechte pad slecht, zoals 'de Verleiding' ons wil doen geloven? 
Is het een nieuwe auto waar je om huilt? Een mooier huis? Een schoon kleedje? 
Nee. Het gaat hier om de liefde. De liefde voor het leven. Het grote onvoorspelbare leven, waarin alles voortdurend verandert. Zet jezelf niet buiten het leven. 
Het gaat hier om zaken die ons verstand te boven gaan. 
En die moet je dus niet met je hoofd maar met je hart behandelen. 

Maar ja, dat hart hè, dat is niet te vertrouwen...

Dat zegt iedereen ja.
Maar, is dat wel zo?

Laten we eens de volgende oefening doen. Sluit je ogen en stel jezelf eens voor als kind. Maak kennis met jezelf als kind door de ogen van de volwassene die jij nu bent. Pak het bij de hand en kijk het diep in de ogen.
Kijk en voel. 
Laat het even op je inwerken en stel jezelf dan de vraag:
Wat wil ik eigenlijk voor dit kind? 
Is niet zo moeilijk. Jij wil gewoon dat het gelukkig is. Dat het stráált. Dat het de ruimte krijgt en uit kan groeien tot die mooie man of vrouw die jij er nu in ziet. Je gunt het alles. Alle ruimte die het kan krijgen. Alle liefde die het nodig heeft. Je hoeft er niets voor terug.
Het duurt niet lang voordat je beseft dat je wil dat het die ruimte zelfs schaamteloos pakt. Je moedigt het aan, om vooral niet te luisteren naar de mensen die zeggen dat er een mooie trofee ligt te wachten op een leven vol gehoorzaamheid. 

"Ren! Vlug, van het pad af! Nu het nog kan!"

Héé daar! Waarom doe je dat eigenlijk? Dat is toch tegen de regels...?
Je doet dat omdat jij weet dat het niet waar is. Jij weet dat het allemaal een grote leugen is. Dat de regels niet bestaan maar verzonnen zijn! Dat het niet natuurlijk is om nooit van gedachten te veranderen. Het is het grootste geheim van de volwassenen, op Sinterklaas na dan. Ja, jij weet dat het je recht en je plicht is om gelukkig te zijn. Het is ook je plicht om anderen ermee te besmetten. Jij weet ook dat een deel van je sterft als je niet kiest voor de weg die je hart open legt. Dat je verstand je nog vaak zal bedriegen in je leven. Jij weet wat de échte gevaren zijn in het leven. 
Wat is het daarom hartverscheurend om te zien als dit kind zichzelf van die mogelijkheid om te stralen berooft, hoe overtuigend jouw hart ook spreekt.

Toe, pak jezelf eens vast. "Shhhhhhh....shhhhh......"
Zeg dat het niet mag. Zeg dat het niet kan. Dat het niet goed is voor je. Dat het nog slecht zal aflopen met je. Zeg dat het moet stoppen met tranen te maken. Dat het op de tanden moet bijten, omdat het goed is zo! 
"Maar waarom?" vraagt het kind. 
"Omdat ik het zeg!"


Doe het niet.
Pak je kind bij de hand en stel het gerust. Met alle liefde die je hebt. 
Het mag. Het kan. Het moet. Omdat jij het zegt. 

Ook als je geen kinderen hebt kun je deze oefening doen. Alles wat je nodig hebt is de liefde die je in je hebt. Het kind in jou ontvangt die graag, onvoorwaardelijk. 

Set yourself free and see what happens...
Doe hetzelfde bij je partner, je kinderen, je vader, je moeder en alle mensen die een plek hebben in jouw hart en kijk wat er gebeurt. 

Ik hoor graag eerst van jou wat je bevindingen zijn.
Volgende keer meer over wat er kán gebeuren en wat dat doet met de liefde voor jezelf.




Namaste,

Esther


Volgende week aflevering (18) van Moments of Mindfulness: 
Maak je eigen regels, en voel je licht.


Lees ook aflevering 17: 10 tips voor meer zelfvertrouwen. 
Of kijk in het blogarchief rechts op deze pagina.


Foto: Mike Beals

Geen opmerkingen:

Een reactie posten