MAAK JE KLAAR VOOR DE TOEKOMST: KRACHTIG - GEZOND - GERUST

maandag 25 januari 2016

MoM 19 - Drama of de Waarheid?





MoM(20)
Overgave: Drama of de waarheid?

Vorige week vertelde ik je over het verplichte Niet Doen. Ronddobberen in je bootje en vooral: niet handelen. Deze week over de onvermijdelijke doorbraak...Maar eerst moet je er klaar voor zijn. Hoe weet je of je dat bent?
(Deel 2 over wat yoga voor je kan doen)

Het bootje van ongeluk. Ik koos de naam omdat de meeste mensen het leven verdelen in
geluks -of ongeluksmomenten, leuk of niet leuk, aantrekken of afwijzen. Verlangen of afkeer.

Eigenlijk staat het bootje voor iets heel anders.
Het zou er een zonder zeilen moeten zijn, zonder roeispanen. En ronddobberen betekent dat jij even niet aan het roer staat. Je doet even helemaal niets. Je doet niets om van koers te veranderen. Je gaat er een tijdje in liggen en dat is het. Je geeft je over. Je laat je meevoeren...

Ik overdrijf niet als ik het volgende zeg:

"Jouw lichaam heeft alle wijsheid.”

Jij kunt het niet bedenken. Ik zeg nu even 'jij' omdat ik ervan uitga dat je denkt dat jij je geest bent en dat jij dit allemaal bedenkt of dat jij degene bent die het juist niet bedacht kan krijgen. Volg je nog?
Of je nu slim bent of niet: je geest oordeelt te vaak. Sterker nog, het oordeelt altijd. Over alles. Het verdeelt alles wat je denkt in goed of slecht. In aangenaam of onaangenaam. In haalbaar of niet haalbaar. Je hebt dat niet eens meer door. Je bent zo één geworden met je gedachten dat je het niet eens meer merkt. Je kunt er eens een dagje op letten. (Hoe je dat precies doet leg ik nog wel eens uit in een ander stukje.)

Je lichaam is anders. Het reageert op prikkels en sensaties. Het reageert op datgene wat er is. Meer niet. Het maakt geen verhaal.
Het is door tussenkomst van onze geest dat het volgende gebeurt: “Mmmmh, wat ik nu voel is niet aangenaam. En wat ik nu voel wel.” En zo ontstaat al snel een patroon waarin je geest voortdurend afwijst wat onaangenaam is en vast probeert te houden wat juist aangenaam is. Tegen de tijd dat we de 40 gepasseerd zijn hebben we veel last van ons alsmaar herhalende grijp-en-afwijs-patroon. Een vicieuze cirkel. Een draaikolk. En het trekt je steeds verder naar beneden.

Als je dit herkent is het tijd om de cirkel te doorbreken en de wijsheid van je lichaam toe te laten.
Het moment waarop jij bewust kiest voor je lichaam is dé doorbraak. Het moment waarop jij je lichaam niet langer meer ziet als een ding dat jouw geest moet gehoorzamen is het keerpunt. Laat je je lichaam spreken, dan luister je even niet naar wat je geest ervan maakt. Dat verhaal ken je ondertussen wel.

Oké. Dus je bent er klaar voor. Je gaat het vanaf nu helemaal anders doen!

Dat klinkt moedig. Vastberaden.
Maar, hoe laat je je lichaam spreken? En hoe haal je je geest ertussenuit?
Ben je zeker dat dit werkt? Ben je er wel klaar voor?
Kun je het misschien ook op een andere manier doen?

Je opties op een rij.
Deze opties zijn allemaal van dezelfde familie. Je zult er vast een paar herkennen. Het principe is gebaseerd op het creëren van een eigen werkelijkheid. Eentje waarin je denkt gemakkelijker te kunnen (over)leven. Tijdelijk, tot het beter gaat. Of tot je weet hoe je het moet aanpakken.
  1. “Er is niets aan de hand. En anders verandert het vanzelf wel.” Je knippert met je ogen en poef! Je bent in een andere wereld. Wees bereid om dat iedere keer steeds overtuigender te doen. Je moet het tenslotte wel aan jeZelf verkopen. Eerst weet alleen jij wat je moet doen in dit toneelstuk maar al snel verwacht je van de mensen om je heen (die je liefhebt!) dat zij ook meespelen. JeZelf en anderen voor de gek houden werkt stressverhogend en is uiteindelijk dodelijk: steeds bewijs je dat je geen oplossing kunt vinden voor je probleem. Je sluit je af van jeZelf en op den duur ook van anderen. Je sluit je af van het echte leven en je bent bang dat je niet meer terug kunt. 
  2. “Help! Ik kan het niet meer. Ik verdrink!” Je zakt weg; je zwelgt in zelf-medelijden. “Ik heb er nu echt genoeg van! Ik trek het niet meer,” zeg je tegen jeZelf. Je roept het tegen je partner tijdens een familie-bijeenkomst. Je kinderen krijgen het te horen als ze weer eens niet meteen aan tafel verschijnen terwijl jij hebt staan te zwoegen op een gezonde maaltijd. Vervolgens ga je op bezoek bij je vader en moeder en... Vroeg of laat vertel je dagelijks iedereen, uit de straat of op je werk, je verhaal. Eigenlijk wil je iedereen inlichten. Je wil aandacht. Een schouder. Een “Komt wel goed joh”. En de mensen houden er op den duur ook rekening mee. Door weg te blijven... 
  3. “Dit voelt nu niet goed. Ik doe het straks wel...” Wil je er nog niet aan? Zegt je gevoel je dat het te moeilijk is? Als je aan deze uitstel-gedachte toegeeft maak je de onrust alleen maar groter en voor je het weet ben je je misselijk aan het eten aan bergen chocola of alles wat er nog in de koelkast ligt. Een deel van het toneelstuk dat je liever verborgen houdt maar wel een steeds vaker terugkerend deel. 
  4. “Oké dan, ik zal het proberen.” Oké dan...? Proberen is de deur openhouden voor twijfel en tegelijkertijd niet de ruimte scheppen voor een werkelijke beleving. Sterker nog, dit is de meest effectieve om de vicieuze cirkel juist in stand te houden. 
  5. Je gaat voor de stervende zwaan... langzaam, met veel tekst en groot gebaar. Dit is het meest extreme drama. Je blijft in bed liggen tot het gaat stinken, als dat is waar je bang voor bent. Je eet de koelkast helemaal leeg. Je zult er in een week tijd echt geen 100 kilo zwaarder van worden. Als je het trouwens al een week lang volhoudt. Doe het allemaal, maar ga er volledig voor. Niet een beetje vandaag, dan weer een beetje niet, en de volgende dag weer opnieuw. Juist als je een 'slechte gewoonte' iedere keer weer tempert hou je de vicieuze cirkel in stand. Denk daar eens over na. Je wordt geen 20 kilo te zwaar in 2 weken tijd, zoveel kun je gewoon niet eten. Je wordt te zwaar van een patroon van te-vaak-te-veel, afgewisseld met normale perioden. Ongemerkt. Net zoals je een verlangen alleen maar in stand houdt en zelfs groter maakt door elke dag een beetje aan dat verlangen tegemoet te komen. Ga ervoor! Beleef het juist. Helemaal en volledig. Nadeel: Je wordt er misschien wel doodziek van. Óf je zet jezelf in één klap op een ander spoor. Maar euh, welk spoor? Want voor je het weet ben je namelijk in een nieuwe cirkel terecht gekomen. Alleen erger, want je bent op onbekend terrein en helemaal alleen... 
Slecht nieuws. 
Deze opties zijn beladen verhalen, gemaakt in jouw hoofd. Al deze verhalen lopen slecht af of hebben een open, en dus onbevredigend einde. Het zijn complete toneelstukken met jou in de hoofdrol. Het enige verschil met een echt toneelstuk is dat je nergens applaus zult horen en er geen bloemen voor je zijn. De mensen om je heen weten zelfs niet dat ze ook een rol hebben maar doen meestal ongemakkelijk mee. 
Al deze opties leiden naar hetzelfde: verder weg van jeZelf. De ene met een grote knal, de andere langzaam en bijna ongemerkt. We dromen soms zelfs van die grote knal maar zijn veel vaker bezig om ongemerkt af te drijven. 
Al deze opties maken een slijtspoor, dat steeds dieper wordt. Avond na avond speel je je rol, net zo lang tot het bijna natuurlijk voelt. Tot je verhaal werkelijkheid lijkt geworden.
Maar diep van binnen weet je dat het niet klopt.
Wanneer je dit vaak genoeg hebt meegemaakt, ben je het zó beu geworden dat je begint in te zien dat je eigenlijk maar twee keuzes hebt: doorgaan met het verhaal of je overgeven. In beide gevallen sterft er iemand. Dat is de reden dat we niet kunnen kiezen. Het is werkelijk een dilemma en het is angstaanjagend...!

Innerlijke wijsheid
Diep van binnen weet je dat overgave de enige optie is.
Dus, wat wordt het?
Drama? Of de Waarheid?

Goed nieuws:
Elk moment om te kiezen voor overgave is het juiste moment voor jou. 

Je stopt met al je tactieken te herhalen in de hoop dat er een andere uitkomst uitrolt. Je beseft dat die verhalen jou juist het gevoel geven dat je geen zeggenschap hebt over je leven. Je stopt en geeft je over.

Maar: geef je volledig over. Niet voor 99, maar voor 100%! Volledig en helemaal bereid om te ontvangen wat er is. Pas dan ben je er klaar voor...
Kiezen om er voor te gaan is de echte doorbraak.
Wat je daarna gaat doen is niet gemakkelijk. Maar altijd logisch en natuurlijk. Soms met kleine stapjes, soms hele grote. Kiezen voor overgave is de belangrijkste stap. Dan zul je de weg terugvinden, naar jeZelf.


Denk eens goed na over de keuzes die jij maakt. Hoe ga jij om met moeilijke dingen die je tegenkomt? Wijs je ze af? Of geef je je over? Kies jij voor een van de opties zoals eerder beschreven? En wat levert het je op?

Succes met je onderzoek. En tot volgende week.

Namaste

Esther


Volgende keer: Je bent het echt STRONTBEU. Kortom: je bent er klaar voor. Wat nu?

Lees het vorige deel: Wat moet je doen als niet meer lijkt te helpen?

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen