MAAK JE KLAAR VOOR DE TOEKOMST: KRACHTIG - GEZOND - GERUST

dinsdag 1 maart 2016

MoM (20) : Vergroot je bewegingsruimte


MoM(20)
De ruimte om te bewegen is groter dan je denkt.

Je ware wijsheid zit 'm niet in je verstand, je geest, of je 'mind' zoals ze dat steeds vaker noemen. Je innerlijke wijsheid schuilt in je hart. Luisteren naar je hart maakt ruimte voor beweging.
(Deel 3 over wat yoga voor je kan doen).

Een aantal weken geleden nodigde ik je uit om even rust te nemen en je situatie met afstand te bekijken. In deze tijd van doorgaan-tot-je-doodloopt-want-stilzitten-is-voor-losers is alleen dat al een serieuze opgave. Geen actie nemen, geen richting geven, kijken en wachten. Ronddobberen in je bootje van besluiteloosheid (Deel 2 over wat yoga voor je kan doen). Brrr...van ronddobberen krijg ik soms visioenen over open zee, en dat maanden lang. En het is ook zo. Deze fase kan zo wel eens aanvoelen. Niet je doorsnee vakantie. Zeker niet als je al lang geen land-in-zicht hebt gehad.

Hoogste tijd dat we eens aan land gaan.
"Eindelijk! Nou gaan we praten", zul je misschien denken.
Als dat zo is, dan kan ik je alleen maar feliciteren.
(Als je tóch nog graag je opties bekijkt lees je eerst nog even deel 2 natuurlijk;)

"Ik heb geen zin meer om hier te zijn, ik vertrek."

Alle wortels in één keer lostrekken en het roer omgooien is onnatuurlijk en lost niets op.
Doe liever zoals de bomen. Maak nieuwe wortels aan en tast de aarde af in welke richting groei mogelijk is. Langzaam maar zeker neem je meer ruimte in. Obstakels zul je zeker tegenkomen. Is ook niet erg. Je moet alleen weten hoe je ze gebruikt.
En kom je de afgrond tegen, dan kijk je eerst over de rand. Misschien is er wel een weg naar beneden.
De angst voor de afgrond is vaak steiler dan ze in werkelijkheid is.

Verlichting
We hebben allemaal onze momenten van inzicht en helderheid. Kleine momenten van verlichting. Als we een mooie spreuk tegenkomen over 'de liefde voor jezelf' knikken we hard 'ja' en we moedigen onszelf vurig aan om vanuit het hart en zonder angst te leven. Maar aan het eind van de dag merken we vaak dat het niet gemakkelijk is om dit vers omarmde principe overal toe te passen en we besluiten dat het nog geen tijd is. We hebben de middelen (nog) niet. Onze omgeving ondersteunt ons (nog) niet. We stellen het uit en wachten. Tot het juiste moment zich aandient. Maar Wat we niet beseffen is dat het juiste moment op deze manier nooit naar ons toe zal komen. En ondertussen vliegt het praktische leven aan ons voorbij en raken we steeds verder van onszelf verwijderd.  We raken uit de realiteit met onszelf. Alles lijkt nog wel op iets dat we kennen, maar toch voelt het steeds onechter.
Soms kan een ziekte of de dood van een dierbare ons uit dit spoor helpen. Maar zelfs dan neemt na de eerste paniek het praktische leven vaak snel weer over. We vertellen onszelf dat het maar een vlaag van verstandsverbijstering was.

Maar het is juist andersom. We leven vanuit hoe we denken dat we het moeten doen, niet vanuit hoe we het voelen hoe we het moeten doen. We willen wel leven vanuit ons hart, maar we durven niet.
Ons excuus is dat dit slecht nieuws is voor de mensen om ons heen. En daarmee beperken we onszelf en de ander. We voelen heel goed aan dat het ons de nodige offers kost en hebben angst dat we alles zullen kwijtraken. En dat is als de afgrond die recht naar beneden gaat en zonder twijfel onze dood betekent.

Het is goed om dagelijks te oefenen in verlichting. En daarmee bedoel ik niet dat je Buddha moet gaan nadoen en 40 dagen zonder eten en drinken boven op een berg moet gaan zitten.
Je kunt beter dagelijks oefenen in het lichter maken van je praktische leven.
Denk eraan, kleine eetbare stapjes.

Alles is belangrijk
In het dagelijks leven verlichting vinden is voor de meeste mensen ook al niet gemakkelijk. We zien het gewoon niet. Ons kijken is vertroebeld. We vinden alles belangrijk. We willen te veel in te weinig tijd. Al te graag horen we hoe we onmiddellijk meer tijd kunnen bekomen door het toepassen van simpele trucs. Niet te moeilijk, we hebben al genoeg te doen.
Maar, misschien ben jij wel de uitzondering. Misschien keert het zichzelf bij jou wel miraculeus en heb je plots zeeën van tijd,...én genoeg middelen én geen zorgen én...
Wat zijn je kansen, denk je?

Verbinding
Of het nou om het probleem gaat of de oplossing, beide zijn ze van dezelfde familie. Zo lang als we bezig blijven met deze twee polen, en de ruimte ertussen, beperken we onze mogelijkheden.
Het platte speelveld waarbinnen het probleem of de oplossing zich bevinden trekt de lijn tussen de beiden alleen maar strakker. Soms trekken we nieuwe lijnen, met leuke bochten en mooie omweggetjes, maar steeds bevinden we ons in de ruimte tussen het probleem en de oplossing.
Alsof bewezen is dat ons probleem ook werkelijk bestaat. In werkelijkheid is dat niet zo. Wij maken zelf onze problemen en verkleinen tegelijkertijd de ruimte waarbinnen de oplossing gevonden moet worden. Dat is een probleem op zichzelf.
Vanuit de gedachte dat elk probleem een oplossing nodig heeft blijven we de twee steeds met elkaar verbinden. We maken de groef dieper en dieper. En voelen ons steeds meer gevangen.
Als uiterste 'redmiddel' leggen we soms een probleem gewoon naast ons neer, in een aparte ruimte. De bergruimte van onopgeloste problemen. In de hoop dat ze ons niet meer lastig vallen, proberen we ze te vergeten. Na verloop van tijd merken we dat dat een berg afval veroorzaakt, die we bij elke verplaatsing met ons mee slepen. En zo wordt onze ruimte niet alleen kleiner, maar onze bewegingsvrijheid ook.

Hemeltje lief, het houdt niet op! Wat moeten we doen?
We bedenken een list.

Stel jezelf het volgende eens voor: wat gebeurt er als je een lange, smalle tunnel breder maakt?
Ze wordt groter. Blijf je daarmee doorgaan dan verandert ze uiteindelijk zodanig van vorm dat het helemaal geen tunnel meer is. Het begin en het einde van de tunnel worden grote openingen die de ruimte verlichten.
Wij kunnen onze tunnel ook breder en hoger maken. En zo het licht naar ons toehalen.

Hoe maak je je tunnel groter?
De sleutel is 'het hier en nu'.

Je laat je hart spreken. (Weet je niet hoe je dat doet? Dan leer ik het je.)
Vanuit je hart zoek je altijd naar de ruimte, de openheid, de balans.
Ik bedoel daarmee niet je emotionele hart. Emoties zijn verhalen die ontstaan uit het denken. Denken gaat over het verleden of de toekomst. Het hart gaat over het NU.
Je moet dus juist stoppen met denken.
Niet denken maar voelen. In je hart.
Voelen wat er werkelijk is, in het hier en het NU.

Je kunt het NU zelfs letterlijk inademen...
Doe het eens. Sluit je ogen en adem het NU in.
Wat voel je?

Soms kun je de ruimte erachter voelen.
Ga er eens voor zitten en doe deze oefening...
Sluit je ogen en je mond.
Adem in en voel je lichaam groter worden. Voel de energie, de ruimte die jij bent.
Voelt goed hè?
Zucht je adem langzaam uit. Voel het tintelen langs de schouders en de nek. Voelt nog beter hè?
Sommige mensen voelen ter plekke een last van hun schouders vallen.
Als je dit vaker doet, ontstaat er vanzelf meer ruimte in je leven. Het begint allemaal bij jou.

Waar wacht je nog op?
Inspiratie.
Soms kan het verlies van een dierbare ons plotseling inspireren om alles uit het leven te halen en niet meer bang te zijn. Maar als we die inspiratie niet 'matchen' met wat we zelf werkelijk voelen dan zijn we misschien een interessantere realiteit aan het maken, maar ze is even onecht.
De echte inspiratie vind je in jezelf.
Ik wil je een handje helpen. Daarom heb ik een meditatie opgenomen. Doe hem elke dag, liefst 's ochtends en je zult je inspiratie vinden.

Ga ondertussen verder met je dagdagelijkse taken, maar forceer geen beslissing die richting geeft. Doe dagelijks iets waar je meteen plezier in hebt, ongeacht het resultaat. Het hoeft zeker niet nuttig te zijn. Liever niet zelfs.
En, misschien is dit nog wel het belangrijkste, als het over deze vraag gaat bestaat er geen deadline.
Wees er gerust op dat jouw vraag op de achtergrond wordt verwerkt door een ander stukje brein dan het stuk dat jij voor je dagelijkse problemen gebruikt. Jij gebruikt van nature namelijk de gehele ruimte.
Deze vraag is positief en komt niet uit 'de familie van tekorten'. Ze stelt geen probleem maar wordt gesteld vanuit het vertrouwen dat alles wat jij nodig hebt aanwezig is.

Yoga
Ondertussen is het heel goed om yoga-oefeningen te doen. Om (terug) bewuster te worden van je lichaam. Om je gevoeligheid voor wat er gebeurt in je lichaam te vergroten. Flexibeler te worden; mee te buigen, eromheen te buigen, ergens anders naar toe te groeien. Het helpt je om je gevoelstaal te vergroten; je ogen en je oren te trainen. Je geduld, je concentratie en het vertrouwen in jezelf te herstellen. Beter te voelen hoe het met je gaat. Allemaal hard nodig om de richting waarin je dobbert te kunnen bijsturen.
Wanneer je wind pakt en je plots bent vertrokken...

Succes!

Namaste :)

Esther


De Meditatie
Als iets in deze tekst je aanspreekt, probeer het dan eens een paar dagen. En kijk wat het je oplevert.
Hou een notitie-boekje bij, dan kun je over een week nog eens nalezen waar je gestart bent.
Laat me weten wat je ervaringen zijn.

Alle cursisten van Yoga Diest ontvangen deze meditatie. Wanneer je ze ook graag ontvangt klik je op de volgende link:  Stuur mij de meditatie.
Je krijgt dan van mij een persoonlijke link toegestuurd. 


Volgende keer: Yoga oefeningen...Je kunt je niet voorstellen dat dit iets oplost.
Vanaf volgende week elke week een kleine oefening die je dagelijks kunt doen om je bewustzijn te vergroten.
Volg ons op Facebook dan mis je er zeker geen!


Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen