Extreme onafhankelijkheid is ook een vertrouwenskwestie.

Straal jij vooral uit dat je ‘alles zelf kunt’ en ‘geen hulp nodig’ hebt?

Het kan een verborgen gezicht van trauma zijn.

Foto Harry Cao for unsplash


Sterk onafhankelijk zijn om jezelf te beschermen, tegen oordelen die te hard bij je binnenkomen, je angst aanjagen of je teleurstellen. Het gevoel is in je jeugd ontstaan. Omdat ze er vroeger niet voor je waren zoals jij het nodig had... Dus doe je het zelf maar. Maar net als bij vele andere strategieën werken ze niet altijd en zeker niet op de lange termijn.


Wanneer je beseft dat je iets moet veranderen ben je er zo mee vergroeid dat het moeilijk is om in beweging te komen en naar iemand uit te reiken.

Je wil wel aan jezelf werken, maar je bent al zo vaak gestart en gestopt. En iedere keer stel je jezelf weer teleur. De motivatie verdwijnt. Je kunt het niet alleen, maar je kunt ook niet om hulp vragen.

Diep van binnen ben je al op voorhand teleurgesteld. In jezelf, en in de persoon die niet door jouw pantser komt. Van buiten lijk je nog steeds sterk. Van binnen is het wel anders...


Je lijdt aan opgev-itis

Wat is er van binnen aan de hand? Letterlijk, bedoel ik dan: op het niveau van je zenuwstelsel.

Wat je niet beseft is dat je zenuwstelsel jou in een bevroren stand heeft gezet. Een heel normale natuurlijke stressreactie van het lichaam waardoor je niet meer logisch kunt nadenken of creatieve oplossingen kunt bedenken. Je moet dus eerst uit deze ‘freeze’ zien te komen voordat je vooruitgang maakt. Je lichaam zachtjes mobiliseren met oefeningen die je terug in het hier en nu brengen. Bewegingen met je ogen bijvoorbeeld, heel traag en bewust, van links naar rechts. Oriënteren. Met baby stapjes. En op tijd rust nemen.

Opgeven is het niet, je lichaam heeft je alleen een beetje in een slaapstand gezet. Het kan dus aanvoelen alsof je niet meer vooruit komt en dat kan heel angstig zijn.


Zelfsabotage zonder dat je het weet

Elke actie om je probleem op te lossen geeft je even een rush, door de anticipatie. Het brein maakt een supersnelle inschatting van de mogelijke (snel)weg naar het einddoel en schat in hoeveel tijd en energie het gaat kosten. Je wordt bovendien extra bijgestaan door het gelukshormoon dopamine dat in je systeem afgegeven wordt. Wanneer het gewenste einddoel niet binnen de verwachte termijn bereikt wordt, geeft het brein ons het sein dat dit niet de juiste aanvliegroute was.

Als je op jonge leeftijd veel tegenslag hebt gehad, dan kan het zijn dat je ongeduldiger bent en het eerder opgeeft. Bij elke nieuwe poging zal de hoeveelheid dopamine afnemen en zelfs helemaal stilvallen wanneer het resultaat uitblijft en de opties schaars worden. Verminderde dopamine niveau’s dempen de anticipatie en op den duur de motivatie om het nóg eens te proberen. Je ziet dit vooral wanneer er van te voren te hoge verwachtingen zijn, of wanneer de stappen te groot zijn om in één keer succesvol te zijn.


‘Ik ben een hopeloos geval’ hoor je mensen vaak zeggen. De ultieme zelfkritiek waarmee je alles doodslaat. We voelen ons zwak en wijten het aan onze genen, aan ons karakter, terwijl we ons onbewust zijn van de onderliggende fysiologische processen die het in de hand hebben gewerkt.

Ook deze zelfkritiek gebeurt vaak zonder dat we het opmerken. We zijn ermee vergroeid. Het is pas wanneer we hardop herhalen wat we denken dat we soms schrikken van de hardheid van de taal die we tegen onszelf spreken.


Wat kun je doen?

Naast specifieke focus en ont-focus oefeningen is het ook belangrijk om een nieuw ritme te zoeken dat jouw voornemen om minder hard voor jezelf te zijn zal ondersteunen en dat jou toch alvast in beweging zet. Je bezig houden met (doenbare) activiteiten waar je anderen mee helpt is een goed idee om zenuwstelsel te reguleren en je dopamine niveau’s terug te normaliseren. Maar ook vooral om nieuwe verbindingen te maken van dankbaarheid, verbinding, betekenisvol zijn. Dat kan zo eenvoudig zijn als een gezonde en lekker maaltijd koken voor iemand of een glimlach. Erkennen dat die persoon bestaat en gezien wordt.





#questionfortoday #vraagvandeweek #MomentofMindfulness

Stel jezelf eens de volgende vraag: Waar vraag je regelmatig om hulp?

Wat laat je graag aan een ander over?

Hou je van verrassingen?


Ik hoor graag iets van je!



Liefs,




Esther werkt vanuit haar eigen ervaring met complex jeugd trauma. Eeuwige student, gepassioneerd lesgever en therapeut, steeds op zoek naar nieuwe manieren om zoveel mogelijk mensen te informeren. Ze is de bedenker van De verborgen gezichten van trauma, een reeks interactieve masterclasses via Zoom waarin thema's uit jouw leven bekeken worden door de lens van trauma. Voor meer info ga je naar www.dharmahart.com










Als eerste elke nieuwe blog van Esther in je mailbox? Schrijf je hieronder in!  ⤵️